Dört kuşak kadının saklı hikayeleri üzerine kitap ve canım
Ayfer Tunç’un tüm kitapları gibi çok leziz, çok sevilesi, aynı zamanda da çok
hüzünlü.. Ayfer Tunç hep güzel anlatıyor kadınlık hallerini, içine memleket hali eleştirisini de katarak..
Anlatmayayım kitabı ki siz de okuyun mutlaka.
Sadece Şehnaz’ın şu sözlerini yazayım, ilham olur belki hepimize
bundan sonrası için;
“Kendi çevreme kendi ellerimle ördüğüm çemberin içinden çıkmadım.
Çıkmayı hiç istemedim değil, bazen istedim ama yeteri kadar istemedim.
Özgürleşmek çok zor bir mücadeleydi, göze alamadım, savaşmadan içeride kalmanın
bedelini ödemek daha kolay geldi.”
Ve hafta sonu sorduğum soruyu-memleketin tam da şu anki
halini de düşünerek- soruyorum: Bağzı erkekler neden bu kadar hoyrat, neden bu
kadar acımasız, merhamet/iyilik tohumu hiç mi atılmamış kalplerine..
Not: Zannedersin ki her gün ayva tatlısı yapıyorum :) Yok, her gün değilse de sıklıkla ;)
